Suidman was bijna dertig toen hij begon met schilderen, zonder enige opleiding. ‘De nutteloze academische jaren dienen in hoog tempo te worden ingehaald’, schreef hij later in een zelfgemaakte folder. Aangetrokken door alles wat hij nog niet kon was hij in de eerste jaren vooral bezig met zijn techniek te ontwikkelen. De meeste van die werken eindigden uiteindelijk aan de straat. Soms na eerst wel te zijn geëxposeerd, zoals de ‘onafzienbare collectie groteske heiligen, onbeholpen uitgevoerd in Hema-hoogglansverf’. Toch nam zijn werkelijke oeuvre ook al snel een aanvang. ‘In 1995 werd de vroegste manifestatie van het in somberheid zwelgend latere werk geconcipieerd, Een dagje aan het strand, een meer dan levensgrote voorstelling van een ongelukkig gezin op een grauwe dag aan het water.’
