Suidman schilderde uitdrukkingen en emoties. Harde, extreme emoties of de doffe verveling van mensen die lethargisch staan te wachten, ‘lijdzaam verzakt in dadenloosheid, wachtend op de bus, het lot, Godot, of soortgelijke desillusies’. Hij voelde wat de geportretteerde doormaakte, zei hij in een interview: ‘Niet als ik zijn kleding schilder of de achtergrond, maar als ik met het gezicht bezig ben. Dan neemt mijn eigen gezicht vaak dezelfde uitdrukking aan, een hysterische verkramping of een schreeuw. Het klinkt als een truc, maar ik denk dat het niet zou werken als je het bewust doet. Een bepaalde energie maakt zich vast aan de penseelstreek, de snelheid of de intensiteit van schilderen, wat kan leiden tot iets wat communiceert met de beschouwer.’
